تست عنوان
close
فدراسیون سرآمدان علمی ایران | اخبار | چه چیزی قابلیت حیات به کیهان میدهد؟
متن خبر

تاریخ خبر : ۱۳۹۶/۰۴/۳۱

تعداد بازدید : ۴۲۶

تعداد رای : ۱۱

چه چیزی قابلیت حیات به کیهان میدهد؟

یکی از پرسشهای پایه ای در کیهان شناسی، "چیستیِ ماهیت اساسی حیات" است. چرا اینجا هستیم؟ یک روش برای پاسخ به این پرسش، آنالیزِ شاخصهای فیزیکی معرف کیهان است و اینکار با انگیزه ی تعیین شاخصی که تکامل را ممکن میسازد صورت میگیرد. به عبارتی دیگر، چه قابلیتی در دنیای ما حیات را ممکن میسازد؟

در تئوری چند جهانی تعدادِ بیشماری جهان به طور همزمان در حبابهای فضا- زمان مختلف وجود دارند در حالیکه هر کدام از این جهان ها شاخصهای مختلفی از جمله جرم و بار اتمی متفاوت دارند. این پژوهش در محدوده ی تئوری چند جهانی قرار میگیرد و شاخصهایی که در هرکدام از جهان ها ممکن است متفاوت باشد را معرفی میکند. 

سهراب راهوار در مقاله ی جدیدش با عنوان " شرایط اولیه ی کیهان برای دنیایی با قابلیت بوجود آوردن حیات" احتمال وجود دنیایی با قابلیت وجود حیات را متناسب با میزان عدم تقارن بین باریونها و آنتی باریونها می داند. باریونها و آنتی باریونها ذرات زیر اتمی هستند که پروتونها و نوترونها را تشکیل میدهند. پروتونها و نوترونها به همراه الکترونها اجزای تشکیل دهنده ی تمام اتمها هستند. بنابراین تمام چیزهایی که میتوانیم ببینیم و حس کنیم مواد باریونیک و یا موادی که از باریون تشکیل شده اند می باشد. عدم تقارن بین باریونها و آنتی باریونها عامل اصلی بوجود آمدن ساختارهایی مانند ستارگان و کهکشانها هستند که به بوجود آمدن حیات منجر می شود. اینکه چه مقدار عدم تقارن در ماده و پاد ماده وجود دارد به پارامتر های بنیادی کیهان در انتهای دروه ی تورم بستگی دارد. تورم دورانی است که جهان از اندازه ای بسیار کوچک در حد طول پلانک به دنیایی به اندازه ی ماکروسکوپیک تبدیل می شود. 
 
با توجه به اینکه آنتروپی یا بی نظمی کیهان همواره در حال افزایش است، کیهان ابتدایی قبل از آغاز تورم می بایست آنتروپی بسیار کمی داشته است. خوشبختانه دینامیک میدان انفلاتون که محرک تورم است می تواند دینامیک کیهان را به سوی تورم موفق سوق دهد. در این کار میزان رشد کیهان در طول تورم برای ایجاد ساختار های بزرگ مقیاس بررسی شده است. برای کیهان بسته با توجه به محدود بودن سن عالم شرایط ایجاد حیات به میزان خمش اولیه کیهان بستگی دارد. به عبارت دیگر سن کیهان از زمان مشخصه ی تکامل حیات می بایست بزرگتر باشد. برای کیهان باز نیز در صورت رقیق بودن کیهان بعد از دوره ی تورم ساختارهای کیهانی نمی‌توانند شکل بگیرند. وجود ساختارهای کیهانی برای تشکیل کهکشانها و به تبع آن ستاره‌ها و سیارات شرط لازم است. راهوار کمترین میزان فاکتور تورم برای تشکیل حیات برای کیهان باز و یا بسته را عدد ۶۰ به دست آورد. 

برای عدم تقارن ماده و پادماده نیز هر چند افزایش آن منجر به وجود آمدن ساختارهای متراکم کیهانی می‌شود، با این حال دانستیه ی ماده ی باریونی برای شکل‌گیری حیات توسط انفجار ابرنواختر ها محدود می شود. با در نظر گرفتن نرخ ابرنواختر ها در کهکشان نوعی مانند راه شیری و اثرات مخرب آن بر روی جو سیارات مخصوصاً بر روی لایه ی اوزون آن، راهوار حد بالای عدم تقارن را برای ماده و پاد ماده جهت حفظ حیات کیهانی محاسبه کرد.

لازم به ذکر است مقاله مذکور در مجله MNRAS به چاپ رسیده است که در گروه ج مجلات برتر فدراسیون سرآمدان قرار دارد و تا سقف 100 میلیون ریال تشویقی به آن تعلق می گیرد. برای مشاهده این مقاله لینک مقاله را کلیک نمایید.

این خبر ترجمه ای است از خبر منتشر شده در سایت Sciworthy . برای مشاهده اصل این خبر، لینک خبر را کلیک نمایید.

نظرات

پاسخ به نظــر بازگشت به حالت عادی ثبت نظر

نـــام
ایمیل
نظر شما
کارکترهایی که در تصویر می بینید را وارد نمایید. (حساس به حروف کوچک و بزرگ)