متن خبر

تاریخ خبر : ۱۳۹۷/۱۱/۲۷

تعداد بازدید : ۲۳۹

تعداد رای : ۲

بازسازیِ سیاه‌چاله در آزمایشگاه به صورت ساده

سیاهچاله‌ها جزو اسرار بزرگ کیهان هستند. همه کنجکاوند بدانند چه اتفاقاتی درون سیاه‌چاله‌ها می افتد اما تنها کاری که می‌توان انجام داد بیرون ایستادن و شنیدن است. آزمایشگاهِ سیاه‌چاله در دانشگاه ناتینگهام در بریتانیا دارای نوعی سیاهچاله‌ی مصنوعی و عجیب است!

 

آزمایشگاهِ سیاه‌چاله در دانشگاه ناتینگهام در بریتانیا دارای نوعی سیاهچاله‌ی مصنوعی و عجیب است! یک تانکرِ دایره‌ای که پر از آبهایی است که با رنگ سبز رنگ شده است و یک سوراخ که این آب را به پایین هدایت می‌کند. فیزیکدانان برزیلی با استفاده از این تانکر موفق شدند که الگوی موج‌ها در هنگام عبور آب از سوراخ را مشخص کنند و صدای حاصل شده از این اتفاق را به صورت علمی توجیه کنند.

 

زمانیکه سیاه‌چاله‌ها با یکدیگر درمی‌آمیزند و سیاه‌چاله‌ی بزرگتری پدید می‌آورند کل کیهان این اتفاق را می‌شنود: فضا با صدایی که در مدِ شبه‌نرمال است اطلاعات زیادی درباره‌ی سیاه‌چاله مانند جرم و تکانه‌ی زاویه‌ای در اختیار ما قرار می‌دهد. با پیشرفت‌هایی که همه روزه در رابطه با موج‌های گرانشی می‌شود پژوهش‌ها در رابطه با این مدهای صدا بسیار طرفدار پیدا کرده است و فیزیکدانان علاقه‌مندند تا حد امکان از جزئیاتِ لرزشِ فضا بعد از این حادثه‌ی فضایی مطلع شوند. بیرون کشیدن اطلاعات از مدهای شبه‌نرمال نیاز به دانش‌هایی در ارتباط با چگونگی پخش انرژی در میدان دارد و همینطور دانستنِ چگونگیِ تغییراتِ ویژگی‌هایی خاص در الگوهای موجی ضروری است. یکی از مسائلی که احتمالا ویژگی‌های موج را تحت تاثیر قرار می‌دهد ورتیسیتی (گردابه) است. در ساده‌ترین مدل‌ها که نوسانِ سیاه‌چاله‌ها را توصیف می‌کنند فرض می‌شود که فضا فقط یک پیش‌زمینه نیست که موج از میان آن حرکت کند.

 

آب معادلِ خوبی برای فضا-زمان نیست اما بنیادِ قضیه یکسان است. این قیاس ریشه در کارهای فیزیکدان کانادایی ویلیام بیل در 40 سال پیش دارد که ثابت کرد اگر جرم‌ها به اندازه‌ی کافی بزرگ باشد معادله‌ی‌های هیدرودینامیک می‌تواند برای توصیف گرانش بکار برود.

 

به گفته‌ی ریچاردز یکی از نویسندگان این مقاله: «یافته‌ی اصلی ما این بود که بعضی از موج‌ها بسیار کند نابود می‌شوند یا به عبارت دیگر این موج‌ها برای مدت زیادی فعال باقی می‌مانند و اکثر این موج‌ها در نزدیکیِ سوراخ حضور دارند. این نوسان‌ها دیگر مدهای شبه‌نرمال به حساب نمی‌آیند بلکه الگوی متفاوتی به نام حالت‌های شبه‌-مرزی هستند.»

 

پژوهشگران امیدوارند بتوانند در شرایط متفاوتی مقدار بیشتری از حالت‌های شبه-مرزی تولید کنند تا به واسطه‌ی این شناخت بتوانند سیاه‌چاله‌های در حال چرخش را بهتر بشناسند.

 

بیشتر از یک قرن است که معادله‌ی میدان انیشتین باعث شد تا اشیاء عجیبی به نام سیاه‌چاله‌ها توسط دانشمندان پیش‌بینی شوند. اما برخلاف دهه‌ها مطالعه تنها اندکی در فهم این اشیاء پیشرفت داشته‌ایم. خوشبختانه سیاه‌چاله‌ها آنچنان که تاریک اند بی‌صدا نیستند، فقط باید یاد گرفت چگونه به صدای آن گوش کنیم.

 

این مقاله در مجله PHYSICAL REVIEW LETTERS به چاپ رسیده است که می توان از طریق لینک مقاله آن را مشاهده کرد.

نظرات

پاسخ به نظــر بازگشت به حالت عادی ثبت نظر

نـــام
ایمیل
نظر شما
کارکترهایی که در تصویر می بینید را وارد نمایید. (حساس به حروف کوچک و بزرگ)